Verdraagzaamheid? Of toch maar nachtrust?
Verdraagzaamheid: ik sta er volledig achter, maar een beetje respect voor de nachtrust mag ook wel. Waar heb ik het over? Over de nieuwe buren die naast ons zijn komen wonen. Je kent dat wel, zo’n jong studentenkoppeltje.
En wat doen studenten als ze een nieuw kot hebben? Ja hoor, iedereen uitnodigen die ze kennen. Fijn… tot wanneer je door het kabaal niet kan slapen.
Ik ben geen diepe slaper, dus ik word van het minste geluid wakker. Als ze dan tot een stuk in de nacht liggen kwetteren en lachen, dan is het voor mij ook genoeg geweest. Versta me nu niet verkeerd. Meestal verdraag ik zoiets wel, maar als ze met de voordeur open en dan ook nog eens op de gang liggen lawaai te maken, dan raakt ook mijn geduld op.
Maar wat kan je eraan doen? Opstaan en in je pyjama gaan vragen of het stiller kan? Leuke buurman gaan ze je dan vinden. Om nog maar te zwijgen van de persoonlijke vernedering. Neen, gewoon blijven liggen en de minuten aftellen in de hoop dat het weldra weer rustig wordt.
Onze eerste kennismaking met de buren is dus al niet goed begonnen, maar wie weet zijn het wel ontzettend fijne en interessante mensen. Het kan dus nog alle richtingen uit…
Reacties
En zij hadden jullie niet uitgenodigd..? Asosciaal! :)