20 December 2007, geplaatst in Muziek door Davy
Het jaar loopt op zijn einde en we worden overal om de oren geslagen met eindejaarslijstjes. Uiteraard is het hier niet anders, dus vandaar een overzicht van de albums waarvan ik dit jaar het meest genoten heb.
- Mintzkov - 360°
- Juliette and the Licks - Four on the floor
- Klaxons - Myths of the near future
- Bloc Party - A Weekend In The City
- Beirut - The Flying Club Cup
- Arctic Monkeys - Favorite Worst Nightmare
- The National - Boxer
- Editors - An End Has a Start
- Cold War Kids - Robbers & Cowards
- Radiohead - In Rainbows
360° van Mintzkov is het album dat ik het afgelopen jaar het vaakst beluisterd heb, getuige daarvan mijn Last.fm statistieken. Ook Juliette and the Licks had ik al de hemel in geprezen.
Voor mij was de muzikale ontdekking van dit jaar Tenacious D. Deze groep van Jack Black en Kyle Gass heb ik leren kennen door collega Dieter. Rock’n'roll van de bovenste plank, gekruid met stevige portie humor.
De laatste weken kon ik wel genieten van de nieuwe cd van Beirut, de groep van de nog maar 21-jarige Zach Condon. Onvoorstelbaar dat een jonge kerel zulke prachtige muziek kan produceren.
En wat zijn jullie favoriete albums van 2007?
17 Maart 2007, geplaatst in Muziek door Davy
De laatste tijd zijn er in sneltempo een aantal geweldig nieuwe albums uitgekomen, zowel van gevestigde waarden als van nieuwere bands. Ik ben dan ook in de stemming om nieuwe muziek te ontdekken en heb me onlangs dan ook geregistreerd op last.fm.
Ik kan me niet van het gevoel ontdoen dat ik geruime tijd op een andere planeet zat en ik de last.fm website niet eerder verkend heb. Uiteraard kende ik wel de naam, maar niet de juiste toedracht van het systeem. Shame on me!
De albums die dus geregeld door mijn luidsprekers brullen zijn:
Vooral die laatste 2 kunnen mij ten zeerste bekoren. Go check it out !
27 Februari 2007, geplaatst in Conferenties door Davy
Last.fm is een online service om je te helpen bij het beheren van je muziek en je in contact te brengen met andere muziekgroepen, stijlen en mensen die bij je zullen passen.
Eigenlijk moet je er zelf weinig inspanningen voor leveren. Je blijft gewoon net als vroeger naar je muziekcollectie luisteren, alleen wordt via audioscrubbling de muziek waarnaar je luistert geregistreerd.
Enkele cijfers die last.fm vrijgaf:
- 15 miljoen track scrobbles / dag (175 scrobbles / seconde)
- Meer dan 6 miljoen track scrobbles sinds 2003
- 10 miljoen artiesten
- 70 miljoen tracks
- 700.000 tracks streambaar via Last.fm radio
- 17 miljoen items zijn tagged
- 145.000 artiesten hebben een wiki
Enkele lessen die ze bij Last.fm hebben geleerd in de begindagen:
- Schaal je website naarmate je groeit, niet ervoor
- Zorg dat je inkomsten mee groeien naarmate het gebruik van de site toeneemt (Google Ads, abonnees, …)
- Betrek de gebruikers bij je evolutie
In 2004 was het een leuke service, maar toen hadden ze nog een gebrek aan data. Met het audioscrobbler protocol 1.0 kwam hier verandering in. Via plugins kon de data snel verstuurd worden naar het Last.fm systeem. Webservices zorgen ervoor dat gebruikers hun profieldata op hun eigen sites kunnen vertonen.
Belangrijk is ook dat je altijd communiceert met je gebruikers, dus ook als het fout loopt (slecht nieuws is minder erg dan geen nieuws).
Last.fm is op korte termijn uitgegroeid tot een bloeiend bedrijf, van 20 werknemers naar meer dan 40 op een periode van 6 maanden. Communicatie binnen het bedrijf is dus zeer belangrijk geworden. Hiervoor zijn eenvoudige tools vaak het efficiëntst.
Gebruikers moeten de mogelijkheid krijgen om eenvoudig hun data te exporteren.
Hun systeem van audioscrobbling werkt eenvoudig:
- Waneer je aandacht besteed aan een bepaald nummer (je beluistert het, je slaat het over, …) dan wordt dit geregistreerd.
- Dit krijgt de term MyWare (in tegenstelling tot SpyWare bespied je hier jezelf).
- Bepaal het gewicht van tags aan de hand van hoe vaak de gebruiker er aandacht aan besteed heeft.
- Vaststelling: attention data liegt niet.
7 November 2006, geplaatst in Muziek door Davy
Na het lezen van de cd-bespreking in Humo toch maar eens het album Four on the Floor van Juliette And The Licks beluisterd. Ik ben echt wel aangenaam verrast. Voor zij die het niet weten, Juliette Lewis is een Amerikaanse actrice, vooral (bij mij althans) bekend voor haar rol in From Dusk Till Dawn en What’s Eating Gilbert Grape.
Ik had wel al een optreden van de band op televisie gezien, tijdens een verslag van Lowlands festival, maar toen konden ze me niet echt bekoren. Misschien had ik wel vooroordelen: weer een actrice die denkt dat ze zangeres is
.
Maar Four on the Floor is een plaat die rockt! Hoe meer ik er naar luister, hoe meer ik ervan hou… Misschien is het ook wel door de retestrakke drums van (mijn held) Dave Grohl. Maar de stem van Juliette en het gitaarwerk op het album, kan ik zeker ook wel smaken.
De nummers kan je best omschrijven als zowat punkachtige rock ‘n roll. Smash And Grab, Hot Kiss, Killer en Purgatory Blues zijn men favoriete songs. Bij het beluisteren van Killer hoorde ik wel wat vergelijkingen met de Arctic Monkeys. Death of a Whore moet dan weer even wennen, maar apprecieer ik meer naarmate ik er naar luister. De gitaren in het nummer Get Up hadden net wat teveel weg van een nummer van AC/DC, waarvan de titel me nu ontglipt. Niets vernieuwend dus, maar toch zeker de moeite waard om te beluisteren.
Op de MySpace pagina van de band staan enkele filmpjes, waar je onder andere de opnames van het album wat kan aanschouwen. Best wel de moeite om eens te bekijken.
Enfin, ik ga de cd nog wat opleggen en luchtgitaar spelen. Rock ze!
2 Oktober 2006, geplaatst in Uitgaan door Davy
Waar ik me steeds meer aan lig te ergeren is het geluidsvolume waarop muziek bij optredens en fuifen op onze oren wordt losgelaten. Zo was ik vorige week donderdag nog op een fuif in de Vooruit, waar het decibelniveau echt veel te hoog lag. Blijkbaar was ik ook niet de enige die dat vond, want verschillende mensen die ik er nadien over aansprak zeiden het ook.
Het is sedert een artikel in Humo dat ik toch meer stilsta bij het geluidsniveau waaraan ik mijn oren blootstel. Zo heeft professor Bart Vinck van de Universiteit Gent onderzoek gedaan naar het geluid geproduceert op rockfestivals en de gevolgen daarvan voor de festivalgangers:
Eén op de vier festivalgangers heeft daar blijvende gehoorschade opgelopen. Weet u wat dat betekent? Als er op zo’n festival 100.000 man komt luisteren, gaan er 25.000 met een beschadigd gehoor naar huis!
Mannen blijken daar dan ook nog eens gevoeliger voor te zijn, dus voor mij een reden te meer om zorgzaam met deze vitale organen om te springen. Daarom overweeg ik nu sterk om me eens goede oorbescherming aan te schaffen. Iemand die me daarvoor goede tips kan geven?